چند ماهي است كه تنديس آرش كمانگير در مقابل كاخ ملت سعد آباد قد علم كرده است. اين مجسمه كه 8 متر طول آن با احتساب پايه صخره اي اش است، كار تيم مجسمه سازي آرش است.
اين تيم سه نفره را استاد حسن ارژنگ پور، حسين ونكي و ابوذر ونكي تشكيل مي دهند. حسين ونكي سرپرست اين تيم مي گويد: براي ساختن آرش، بارها و بارها اين شخصيت اساطيري را در خواب ديده است و چهره و اندام او را بر اساس تصوير ذهني كه از او در رويا كسب كرده، قالب گرفته.
« آرش» نامي نيست كه بسادگي از جان و روان ايرانيان زدوده شود. او مرزهاي ايراني را حفظ كرد كه صداي سم ضربه اسبان سپاه بيگانه در درازناي تاريخ، خاك آن را لحظه اي به آرامش رها نكرده است. جست و جوي ردپاي آرش در آثار ايراني شايد جست و جوي هويت ايراني باشد.
دكتر فريدون جنيدي در گفت و گو با خبرگزاري ميراث فرهنگي آرش را نماد ايران و ايراني مي داند و مي گويد: «در زبان اوستايي آرش به صورت «ايرخش» ضبط شده كه گونه ديگر «ايرج» فارسي و به معناي ايران و ايراني است.»
او با اشاره به اينكه در شاهنامه فردوسي اشاره مستقيمي به داستان آرش وجود ندارد مي گويد: «آرش نماد ايرانياني است كه پس از حمله تورانيان برخاسته اند و كشور خود را با كوشش و فداكاري از آنان بازگرفته اند. اين داستان در شاهنامه به منوچهر پسر ايرج بازمي گردد.
داستان منوچهر اشاره به تيره هاي ايراني است كه پس از كشته شدن ايرج در كوهستان مانوش گرد هم آمدند و نيرويي را تشكيل دادند كه در برابر تورانيان ايستاد.»
جنيدي درباره كوهستان مانوش مي گويد: «از مانوش در متون پس از اسلام خبري نيست اما در كتاب «بندهشن» از اين كوهستان ياد شده و جايگاه آن البرز مركزي و كوهستان پيرامون دماوند است كه با مكان تير انداختن آرش همخواني دارد.»
مشهور است كه آرش در سيزدهمين روز از تير ماه خود را رها مي كند و ايزد باد 10 روز آن را با خود مي برد و سرانجام در كنار رود جيحون فرود مي آيد.
زرتشتيان در روز تيرگان نخ هفت رنگي را دور دست خود مي بندند و آرزوي باران مي كنند كه در آيين ايراني بهترين آرزوهاست. آنها اين نخ را تا 23 تير ماه كه روز ايزد باد است دور دست خود نگه مي دارند و در آن روز آن را به دست باد مي دهند. نكته جالب اينجاست كه تنديس آرش هم در تيرماه امسال در برابر كاخ ملت قد علم كرده است. این عکس ها را در آخرین روزهای بهمن ماه گرفتم. امیدوارم خوشتان بیاید.
