تمام امیدهایم برای بازگشایی روزنامه با بازگشت رئیس جمهور از آذربایجان به باد فنا رفت. تو گویی زندگی مان به قول قاسمفر « تاب خوردن سیبی » است « بر مدار حماقت !». دیشب با همسر مهرداد تلفنی حرف می زدم. مثل من امیدوار بود که با بازگشتن رئیس جمهور فرجی بر کار روزنامه حاصل شود و بی فایده . از مهرداد می گفت و مانا. از حقارتهایی که به هر بار ملاقات همسرش باید تحمل کند . می گفت در همین ملاقات ها با همسر « موسوی خوئینی » آشنا شده است . خدایا مگر مهرداد و مانا چه کرده اند ؟ جرمشان چه بوده ؟ که این چنین خانه و خانواده شان مکافات می کشند. تو که می دانی مقصر اصلی کیست ؟ نمی دانی ؟!
روزگار بدیست این روزها. روزگار « بدی » است این روزها. روزگار دیدن و دم بر نیاوردن. دانستن و خفقان گرفتن. از ترس هزار مکافات ندیده و نرسیده. گرچه شاید این ایام صعب مزد ترسی است که دیگران دارند و جورش را ما می کشیم. روزگار زخم خوردن و دم برنیاورد. روزگاری که بر مدار حماقت کسانی می چرخد که ککشان هم از این همه رنج و مصیبت آدم های فرهنگ و قلم هم نمی گزد. چرا بگزد ؟ طرف کارش را که دارد و ریاستش را هم که می کند.
بقول سعدی مانده ام که : « غم زمانه خورم یا فراق یار کشم / به طاقتی که ندارم کدام بار کشم » داریوش هم البته مشغول خواندن است و نمی دانم این همسایه محترم از کجا فهمیده که من دلم بدجور گرفته که صدای ضبطش را این چنین بلند کرده :
برادر جان دلم تنگه
از این تکرار بیهوده دلم تنگه
همسر مهرداد قاسمفر از اضطراب حکم سنگینی می گفت که ممکن است برای مهرداد و مانا ببرند. یاد دادمهر افتاده ام و شیطنت هایش. دخترم را می بینم که در بسترش خوابیده. و همسرم که سرنمازهایش گریه می کند. چند نفر از بچه های تحریریه حال و روز ما را دارند ؟ آیا اصلاً برای آقایان به اصطلاح عدالت طلب و عدالت محور که مهر ورزی با بندگان خدا را سر لوحه کارشان قرار داده اند این چیز ها مهم است ؟
داریوش از خواندن دست بر نمی دارد :
شبامون آخ که چه تاریک و چه سرده
دلامون جای غمه لونه درده
امروز اول تیر ماه است . اول تابستان . آغاز هیاهوی شاد و لجام گسیخته کودکان و طبیعت . اول تابستان را فراهانی جماعت باید جشن بگیرند ، باید خوش باشد و بی خیال . رسمی بجا مانده از نیاکان کشاورز واهل خاک که تابستانش فصل درو بود و گندم . فصل آفتاب و نعمت و روزی . فراهانی جماعت چنین روزی را باید به جشن و پایکوبی بنشیند.فرقی هم نمی کند . پدرش یا پدرانش هم که مهاجر شهرهای دیگر باشند ، هر جا که باشد ، به هر دیاری ، باید این روز را به جشن بنشیند و من شاید از معدود فراهانی هایی هستم که به خلاف دیگران امروز را باید به عزا بنشینم . عزای تولد شاعری که دربند است . عزای غربت 
